چگونه با استفاده از پروکسی سرور را در برابر حملات DDoS محافظت کنیم: تنظیمات در ۱۵ دقیقه

حملات DDoS قادرند در عرض چند دقیقه کار هر سرویس وبی را مختل کنند. مهاجمان هزاران درخواست از آدرس‌های IP مختلف ارسال می‌کنند و سرور را تحت فشار قرار می‌دهند و آن را برای کاربران واقعی غیرقابل دسترس می‌سازند. سرورهای پروکسی — یکی از ابزارهای مؤثر برای محافظت هستند که به فیلتر کردن ترافیک مخرب، توزیع بار و پنهان کردن آدرس IP واقعی سرور شما کمک می‌کنند.

در این راهنما بررسی خواهیم کرد که چگونه پروکسی را برای محافظت در برابر DDoS تنظیم کنیم، چه نوع پروکسی‌هایی را باید استفاده کنیم و چگونه یک سیستم امنیتی چند لایه بسازیم. این مطلب برای مدیران سیستم، مالکان خدمات وب و متخصصان DevOps طراحی شده است.

چگونه حملات DDoS کار می‌کنند و چرا پروکسی کمک می‌کند

DDoS (Distributed Denial of Service) — یک حمله توزیع شده برای عدم خدمت‌رسانی است. مهاجم از یک بات‌نت متشکل از هزاران دستگاه آلوده استفاده می‌کند که به طور همزمان درخواست‌هایی به سرور شما ارسال می‌کنند. هدف — تخلیه منابع سرور (پردازنده، حافظه، کانال ارتباطی) و غیرقابل دسترس کردن آن برای کاربران قانونی است.

انواع اصلی حملات DDoS:

• حملات حجمی (Volumetric attacks) — کانال ارتباطی را با حجم زیادی از ترافیک پر می‌کنند (تقویت DNS، سیل UDP)
• حملات پروتکلی (Protocol attacks) — از آسیب‌پذیری‌ها در پروتکل‌های شبکه سوءاستفاده می‌کنند (سیل SYN، Ping of Death)
• حملات لایه کاربرد (Application layer attacks) — درخواست‌های قانونی به وب‌اپلیکیشن را شبیه‌سازی می‌کنند (سیل HTTP، Slowloris)

سرورهای پروکسی به چندین روش در برابر DDoS محافظت می‌کنند:

• پنهان کردن آدرس IP واقعی سرور — مهاجمان فقط IP پروکسی را می‌بینند و نه سرور اصلی شما را
• فیلتر کردن ترافیک مخرب — پروکسی درخواست‌ها را تجزیه و تحلیل کرده و درخواست‌های مشکوک را مسدود می‌کند
• توزیع بار — چندین سرور پروکسی ترافیک را بین سرورهای backend توزیع می‌کنند
• محدودیت نرخ (Rate limiting) — محدود کردن تعداد درخواست‌ها از یک آدرس IP
• کش کردن محتوای استاتیک — بار سرور اصلی را کاهش می‌دهد

مهم است که درک کنیم پروکسی یک درمان همه‌جانبه برای تمام انواع DDoS نیست. حملات حجمی قوی می‌توانند کانال ارتباطی را تا پروکسی سرور پر کنند. بنابراین پروکسی‌ها در ترکیب با سایر روش‌های محافظت مؤثر هستند: CDN، خدمات ضد DDoS ابری (Cloudflare، AWS Shield)، فایروال‌ها.

انواع پروکسی برای محافظت در برابر DDoS: معکوس در برابر مستقیم

برای محافظت در برابر DDoS از دو نوع اصلی سرور پروکسی استفاده می‌شود:

پروکسی معکوس (Reverse Proxy)

پروکسی معکوس در جلوی سرور وب شما قرار دارد و تمام درخواست‌های ورودی از مشتریان را دریافت می‌کند. مشتریان فقط با پروکسی تعامل دارند و از آدرس IP واقعی سرور شما بی‌خبرند. این ابزار اصلی برای محافظت در برابر DDoS است.

راه‌حل‌های محبوب برای پروکسی‌های معکوس:

• Nginx — یک وب‌سرور سریع و سبک با قابلیت‌های پروکسی معکوس
• HAProxy — یک بارگذار بار تخصصی با امکانات فیلتر کردن قوی
• Apache mod_proxy — ماژول برای Apache که از Nginx کمتر کارآمد است
• Varnish — یک شتاب‌دهنده HTTP با تمرکز بر کش کردن

پروکسی مستقیم (Forward Proxy)

پروکسی‌های مستقیم در سمت مشتری برای درخواست‌های خروجی استفاده می‌شوند. در زمینه محافظت در برابر DDoS کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما می‌توانند برای:

• پنهان کردن آدرس‌های IP سرورهای شما هنگام تماس با API‌های خارجی
• توزیع ترافیک خروجی از طریق آدرس‌های IP متعدد
• دور زدن مسدودیت‌ها هنگام جمع‌آوری اطلاعات درباره حملات بالقوه

برای این وظایف، پروکسی‌های مسکونی مناسب هستند — آن‌ها دارای آدرس‌های IP واقعی کاربران خانگی هستند و به عنوان ترافیک عادی به نظر می‌رسند، که شناسایی و مسدود کردن آن‌ها را دشوار می‌کند.

تنظیم پروکسی معکوس در Nginx برای محافظت از سرور

Nginx — یکی از محبوب‌ترین ابزارها برای ایجاد پروکسی معکوس است. این ابزار به سرعت درخواست‌های ورودی را پردازش می‌کند، از محدودیت نرخ پشتیبانی می‌کند و می‌تواند ترافیک مشکوک را فیلتر کند.

تنظیمات پایه پروکسی معکوس

Nginx را بر روی یک سرور جداگانه نصب کنید که تمام ترافیک ورودی را دریافت کند. سرور وب واقعی باید در پشت پروکسی پنهان باشد و فقط درخواست‌ها را از آن دریافت کند.

# /etc/nginx/nginx.conf

http {
    # محدودیت تعداد اتصالات از یک IP
    limit_conn_zone $binary_remote_addr zone=conn_limit:10m;
    limit_conn conn_limit 10;

    # محدودیت تعداد درخواست‌ها (محدودیت نرخ)
    limit_req_zone $binary_remote_addr zone=req_limit:10m rate=10r/s;
    limit_req zone=req_limit burst=20 nodelay;

    # زمان‌های تایم‌اوت برای محافظت در برابر Slowloris
    client_body_timeout 10s;
    client_header_timeout 10s;
    keepalive_timeout 5s 5s;
    send_timeout 10s;

    upstream backend {
        # IP سرور واقعی شما
        server 192.168.1.100:80;
        # می‌توانید چندین سرور برای تعادل بار اضافه کنید
        # server 192.168.1.101:80;
    }

    server {
        listen 80;
        server_name example.com;

        location / {
            # انتقال درخواست‌ها به backend
            proxy_pass http://backend;
            
            # انتقال IP واقعی مشتری
            proxy_set_header X-Real-IP $remote_addr;
            proxy_set_header X-Forwarded-For $proxy_add_x_forwarded_for;
            proxy_set_header Host $host;
            
            # زمان‌های تایم‌اوت برای پروکسی
            proxy_connect_timeout 5s;
            proxy_send_timeout 10s;
            proxy_read_timeout 10s;
        }
    }
}

مسدود کردن User-Agent‌های مشکوک

بسیاری از حملات DDoS از ربات‌ها با User-Agent‌های خاص استفاده می‌کنند. قوانین زیر را برای مسدود کردن آن‌ها اضافه کنید:

# مسدود کردن ربات‌های شناخته شده
map $http_user_agent $bad_bot {
    default 0;
    ~*bot 1;
    ~*crawler 1;
    ~*spider 1;
    ~*scraper 1;
    "" 1; # User-Agent خالی
}

server {
    listen 80;
    server_name example.com;

    if ($bad_bot) {
        return 403;
    }

    location / {
        proxy_pass http://backend;
    }
}

Geo-blocking کشورهای ناخواسته

اگر سرویس شما فقط برای کشورهای خاصی کار می‌کند، می‌توانید ترافیک از سایر مناطق را با استفاده از ماژول GeoIP مسدود کنید:

# نصب ماژول GeoIP
# apt-get install nginx-module-geoip

load_module modules/ngx_http_geoip_module.so;

http {
    geoip_country /usr/share/GeoIP/GeoIP.dat;

    # فقط ترافیک از روسیه و اوکراین را مجاز می‌دانیم
    map $geoip_country_code $allowed_country {
        default no;
        RU yes;
        UA yes;
    }

    server {
        listen 80;
        server_name example.com;

        if ($allowed_country = no) {
            return 403;
        }

        location / {
            proxy_pass http://backend;
        }
    }
}

HAProxy برای توزیع بار و فیلتر کردن ترافیک

HAProxy — یک بارگذار بار قدرتمند با قابلیت‌های پیشرفته فیلتر کردن ترافیک است. این ابزار از ACL‌های پیچیده (Access Control Lists) برای مسدود کردن حملات در سطح برنامه پشتیبانی می‌کند.

تنظیمات پایه HAProxy

# /etc/haproxy/haproxy.cfg

global
    maxconn 50000
    # لاگ‌گیری
    log /dev/log local0
    log /dev/log local1 notice

defaults
    mode http
    log global
    option httplog
    option dontlognull
    
    # زمان‌های تایم‌اوت
    timeout connect 5s
    timeout client 30s
    timeout server 30s
    
    # محدودیت اندازه درخواست (محافظت در برابر POST flood)
    maxconn 3000

frontend http_front
    bind *:80
    
    # محدودیت نرخ: حداکثر 100 درخواست در 10 ثانیه از یک IP
    stick-table type ip size 100k expire 30s store http_req_rate(10s)
    http-request track-sc0 src
    http-request deny if { sc_http_req_rate(0) gt 100 }
    
    # مسدود کردن درخواست‌های بدون هدر Host
    acl has_host hdr(host) -m found
    http-request deny if !has_host
    
    # مسدود کردن User-Agent‌های مشکوک
    acl bad_bot hdr_sub(User-Agent) -i bot crawler spider scraper
    http-request deny if bad_bot
    
    # انتقال به backend
    default_backend web_servers

backend web_servers
    balance roundrobin
    option httpchk GET /health
    
    # لیست سرورهای backend
    server web1 192.168.1.100:80 check
    server web2 192.168.1.101:80 check
    server web3 192.168.1.102:80 check

محافظت در برابر HTTP Flood با استفاده از ACL

HTTP Flood — حمله‌ای است که در آن مهاجم تعداد زیادی درخواست HTTP قانونی ارسال می‌کند. HAProxy اجازه می‌دهد تا قوانین پیچیده‌ای برای شناسایی آن‌ها ایجاد کنید:

frontend http_front
    bind *:80
    
    # ردیابی تعداد درخواست‌ها از یک IP
    stick-table type ip size 100k expire 30s store http_req_rate(10s),conn_cur
    http-request track-sc0 src
    
    # مسدود کردن در صورت تجاوز از محدودیت‌ها
    acl too_many_requests sc_http_req_rate(0) gt 50
    acl too_many_connections sc_conn_cur(0) gt 10
    
    http-request deny deny_status 429 if too_many_requests
    http-request deny deny_status 429 if too_many_connections
    
    # مسدود کردن درخواست‌ها به مسیرهای غیرموجود (اسکن)
    acl valid_path path_beg /api /static /login /
    http-request deny if !valid_path
    
    default_backend web_servers

لیست سفید آدرس‌های IP معتبر

یک لیست سفید برای آدرس‌های IP معتبر (برای مثال، آدرس‌های اداری شما یا شرکای شما) ایجاد کنید که تحت محدودیت نرخ قرار نخواهند گرفت:

frontend http_front
    bind *:80
    
    # لیست سفید آدرس‌های IP معتبر
    acl whitelist src 203.0.113.0/24 198.51.100.50
    
    # محدودیت نرخ فقط برای IP‌های غیر لیست سفید
    stick-table type ip size 100k expire 30s store http_req_rate(10s)
    http-request track-sc0 src if !whitelist
    http-request deny if { sc_http_req_rate(0) gt 100 } !whitelist
    
    default_backend web_servers

استفاده از پروکسی‌های مسکونی برای پنهان کردن زیرساخت

علاوه بر پروکسی‌های معکوس در جلوی سرور شما، می‌توانید از پروکسی‌های مسکونی برای محافظت اضافی از زیرساخت استفاده کنید. این موضوع به ویژه زمانی مهم است که شما نیاز دارید:

• پنهان کردن آدرس‌های IP سرورهای نظارتی شما — اگر شما حملات DDoS را ردیابی می‌کنید یا اطلاعاتی درباره تهدیدات جمع‌آوری می‌کنید، پروکسی‌های مسکونی به پنهان کردن فعالیت‌های شما کمک می‌کنند
• به API‌های خارجی بدون افشای زیرساخت دسترسی پیدا کنید — سرورهای شما می‌توانند از طریق پروکسی‌های مسکونی درخواست‌هایی ارسال کنند که شناسایی آن‌ها را دشوار می‌کند
• محافظت در برابر DDoS را آزمایش کنید — حملات را از آدرس‌های IP مختلف شبیه‌سازی کنید تا اثر بخشی فیلترهای خود را بررسی کنید

پروکسی‌های مسکونی دارای آدرس‌های IP واقعی کاربران خانگی هستند که آن‌ها را از ترافیک عادی غیرقابل تشخیص می‌سازد. این موضوع مسدود کردن آن‌ها را دشوار کرده و به دور زدن محدودیت‌های جغرافیایی کمک می‌کند.

مثال: نظارت بر تهدیدات از طریق پروکسی‌های مسکونی

فرض کنید می‌خواهید فعالیت بات‌نت‌ها را که ممکن است به سرویس شما حمله کنند، ردیابی کنید. با استفاده از پروکسی‌های مسکونی، می‌توانید اطلاعات جمع‌آوری کنید بدون اینکه آدرس‌های IP سرورهای خود را افشا کنید:

import requests

# تنظیم پروکسی مسکونی
proxies = {
    'http': 'http://username:password@residential-proxy.com:8080',
    'https': 'http://username:password@residential-proxy.com:8080'
}

# جمع‌آوری اطلاعات درباره تهدیدات بالقوه
threat_sources = [
    'http://suspicious-site1.com',
    'http://suspicious-site2.com'
]

for source in threat_sources:
    try:
        response = requests.get(source, proxies=proxies, timeout=5)
        # تجزیه و تحلیل پاسخ برای شناسایی الگوهای حمله
        print(f"Status: {response.status_code}, IP: {response.headers.get('X-Your-IP')}")
    except Exception as e:
        print(f"Error accessing {source}: {e}")

قوانین فیلتر کردن: چگونه حمله را از ترافیک قانونی تشخیص دهیم

بزرگ‌ترین چالش در محافظت در برابر DDoS در سطح برنامه (L7) — تشخیص ترافیک مخرب از ترافیک قانونی است. حملات مدرن رفتار کاربران واقعی را شبیه‌سازی می‌کنند که شناسایی آن‌ها را دشوار می‌سازد.

نشانه‌های حمله DDoS

• افزایش ناگهانی تعداد درخواست‌ها — 2-10 برابر بیشتر از حد معمول در یک دوره کوتاه
• درخواست‌ها با User-Agent یکسان — ربات‌ها اغلب از یک User-Agent مشابه استفاده می‌کنند
• عدم وجود Referer — درخواست‌های مستقیم بدون انتقال از صفحات دیگر
• درخواست‌های یکسان — درخواست‌ها به یک URL خاص با حداقل تغییرات
• عدم وجود JavaScript — ربات‌ها کد JS را در صفحه اجرا نمی‌کنند
• زمان کم در صفحه — ربات‌ها بلافاصله پس از دریافت پاسخ اتصال را می‌بندند
• محدوده‌های IP مشکوک — درخواست‌های انبوه از یک زیرشبکه

فیلتر کردن چند لایه

محافظت مؤثر از چندین سطح فیلتر کردن استفاده می‌کند:

مثال: چالش JavaScript در Nginx

یک روش ساده برای فیلتر کردن ربات‌ها — درخواست اجرای JavaScript برای تنظیم کوکی:

server {
    listen 80;
    server_name example.com;

    # بررسی وجود کوکی
    set $has_cookie 0;
    if ($http_cookie ~* "verified=true") {
        set $has_cookie 1;
    }

    # اگر کوکی وجود ندارد، چالش JS را نمایش دهید
    location / {
        if ($has_cookie = 0) {
            return 200 '
                <html>
                <head><title>Verification</title></head>
                <body>
                <script>
                    document.cookie = "verified=true; path=/";
                    window.location.reload();
                </script>
                <noscript>لطفاً JavaScript را فعال کنید</noscript>
                </body>
                </html>
            ';
        }

        proxy_pass http://backend;
    }
}

نظارت و واکنش به DDoS در زمان واقعی

محافظت مؤثر در برابر DDoS نیاز به نظارت مداوم بر ترافیک و واکنش سریع به ناهنجاری‌ها دارد. یک سیستم نظارت تنظیم کنید که کلیدهای متریک‌های کلیدی را ردیابی کند:

• تعداد درخواست‌ها در ثانیه — افزایش ناگهانی می‌تواند نشانه‌ای از حمله باشد
• تعداد آدرس‌های IP منحصر به فرد — DDoS اغلب از چندین IP می‌آید
• درصد خطاهای 4xx/5xx — افزایش خطاها می‌تواند نشانه‌ای از بارگذاری بیش از حد باشد
• زمان پاسخ سرور — افزایش تأخیر نشان‌دهنده مشکلات است
• مصرف منابع — CPU، حافظه، ترافیک شبکه

ابزارهای نظارت

تنظیم هشدارها در Prometheus

قوانین را برای هشداردهی خودکار هنگام شناسایی ناهنجاری‌ها ایجاد کنید:

# prometheus_alerts.yml

groups:
  - name: ddos_detection
    interval: 10s
    rules:
      # هشدار در صورت افزایش ناگهانی درخواست‌ها
      - alert: HighRequestRate
        expr: rate(nginx_http_requests_total[1m]) > 1000
        for: 1m
        labels:
          severity: warning
        annotations:
          summary: "نرخ درخواست بالا شناسایی شد"
          description: "نرخ درخواست {{ $value }} req/s است"

      # هشدار در صورت افزایش خطاهای 5xx
      - alert: HighErrorRate
        expr: rate(nginx_http_requests_total{status=~"5.."}[5m]) > 10
        for: 2m
        labels:
          severity: critical
        annotations:
          summary: "نرخ خطای 5xx بالا"
          description: "خطاهای 5xx: {{ $value }} req/s"

      # هشدار در صورت مصرف بالای CPU
      - alert: HighCPUUsage
        expr: 100 - (avg by(instance) (irate(node_cpu_seconds_total{mode="idle"}[5m])) * 100) > 80
        for: 5m
        labels:
          severity: warning
        annotations:
          summary: "مصرف CPU بالا"
          description: "مصرف CPU {{ $value }}%"

واکنش خودکار با Fail2ban

Fail2ban لاگ‌ها را تحلیل کرده و به طور خودکار آدرس‌های IP را که از محدودیت‌های درخواست فراتر می‌روند، مسدود می‌کند:

# /etc/fail2ban/jail.local

[nginx-req-limit]
enabled = true
filter = nginx-req-limit
logpath = /var/log/nginx/access.log
maxretry = 100
findtime = 60
bantime = 3600
action = iptables-multiport[name=ReqLimit, port="http,https", protocol=tcp]

# /etc/fail2ban/filter.d/nginx-req-limit.conf
[Definition]
failregex = ^<HOST> -.*"(GET|POST).*HTTP.*"
ignoreregex =

محافظت چند لایه: ترکیب پروکسی با سایر روش‌ها

سرورهای پروکسی — عنصر مهمی در محافظت در برابر DDoS هستند، اما آن‌ها در ترکیب با سایر روش‌ها مؤثرتر هستند. بیایید معماری محافظت چند لایه را بررسی کنیم:

سطح 1: محافظت شبکه (L3/L4)

• خدمات ضد DDoS ابری — Cloudflare، AWS Shield، Google Cloud Armor ترافیک را قبل از رسیدن به سرورهای شما فیلتر می‌کنند
• فایروال‌های سخت‌افزاری — تجهیزات تخصصی برای فیلتر کردن ترافیک شبکه
• BGP blackholing — هدایت ترافیک مخرب به "سیاه‌چاله" در سطح ارائه‌دهنده

سطح 2: CDN و کش کردن

• CDN (شبکه تحویل محتوا) — محتوای استاتیک را در چندین سرور توزیع می‌کند و بار را بر روی منبع کاهش می‌دهد
• کش کردن در پروکسی — Varnish، Nginx صفحات محبوب را کش کرده و بدون مراجعه به backend به آن‌ها پاسخ می‌دهند
• بهینه‌سازی محتوا — مینی‌فیکیشن CSS/JS، فشرده‌سازی تصاویر حجم ترافیک را کاهش می‌دهد

سطح 3: پروکسی و تعادل بار (L7)

• پروکسی‌های معکوس — Nginx، HAProxy درخواست‌ها را در سطح برنامه فیلتر می‌کنند
• تعادل بار — توزیع بار بین چندین سرور backend
• محدودیت نرخ — محدود کردن تعداد درخواست‌ها از یک IP
• WAF (فایروال برنامه وب) — ModSecurity، AWS WAF حملات به وب‌اپلیکیشن‌ها را مسدود می‌کنند

سطح 4: بهینه‌سازی backend

• بهینه‌سازی پایگاه داده — ایندکس‌ها، کش کردن درخواست‌ها، نسخه‌های خواندنی
• پردازش غیرهمزمان — وظایف سنگین در پس‌زمینه از طریق صف‌ها (RabbitMQ، Redis) انجام می‌شوند
• مقیاس‌گذاری افقی — افزودن سرورهای جدید در هنگام افزایش بار

مثال معماری

مشتری
  ↓
Cloudflare (ضد DDoS L3/L4، CDN)
  ↓
Nginx پروکسی معکوس (محدودیت نرخ، فیلتر کردن)
  ↓
HAProxy (تعادل بار)
  ↓
سرورهای backend (وب‌اپلیکیشن)
  ↓
پایگاه داده (با تکرار)

این معماری محافظت در تمام سطوح: شبکه، حمل و نقل، برنامه را فراهم می‌کند. حتی اگر حمله از یک سطح عبور کند، سطح بعدی آن را متوقف می‌کند.

استفاده از پروکسی دیتاسنتر برای لایه اضافی

در برخی موارد، منطقی است که پروکسی‌های دیتاسنتر را به عنوان یک لایه میانی بین CDN و سرورهای خود اضافه کنید. آن‌ها سرعت پردازش بالایی را فراهم می‌کنند و می‌توانند فیلتر کردن اضافی ترافیک را انجام دهند. پروکسی‌های دیتاسنتر ارزان‌تر از پروکسی‌های مسکونی و موبایلی هستند که آن‌ها را به یک راه‌حل اقتصادی برای پردازش حجم بالای ترافیک تبدیل می‌کند.

نتیجه‌گیری

محافظت در برابر حملات DDoS با استفاده از سرورهای پروکسی — یک روش مؤثر است که به فیلتر کردن ترافیک مخرب، پنهان کردن آدرس‌های IP واقعی سرورها و توزیع بار کمک می‌کند. پروکسی‌های معکوس مبتنی بر Nginx یا HAProxy تنظیمات منعطفی برای قوانین فیلتر کردن، محدودیت نرخ و مسدود کردن درخواست‌های مشکوک فراهم می‌کنند.

نکات کلیدی که ما بررسی کردیم:

• پروکسی‌های معکوس (Nginx، HAProxy) — ابزار اصلی محافظت در سطح برنامه (L7)
• محدودیت نرخ و فیلتر کردن بر اساس User-Agent، شهرت IP به جداسازی بیشتر حملات کمک می‌کند
• پروکسی‌های مسکونی برای پنهان کردن زیرساخت‌های نظارتی و جمع‌آوری اطلاعات درباره تهدیدات مفید هستند
• محافظت چند لایه (CDN + پروکسی + WAF + بهینه‌سازی backend) حداکثر پایداری را فراهم می‌کند
• نظارت و واکنش خودکار برای شناسایی و مسدود کردن سریع حملات حیاتی است

به یاد داشته باشید که حملات DDoS به طور مداوم در حال تکامل هستند، بنابراین سیستم محافظت نیاز به به‌روزرسانی و آزمایش منظم دارد. تست بار انجام دهید، لاگ‌ها را تحلیل کنید، قوانین فیلتر کردن را به‌روز کنید و از روش‌های جدید حمله آگاه باشید.

اگر قصد دارید یک سیستم محافظت چند لایه با استفاده از پروکسی بسازید، پیشنهاد می‌کنیم پروکسی‌های مسکونی را برای پنهان کردن زیرساخت‌های حیاتی و پروکسی‌های دیتاسنتر را برای پردازش سریع حجم بالای ترافیک در نظر بگیرید. ترکیب انواع مختلف پروکسی تعادل بهینه‌ای بین امنیت، عملکرد و هزینه را فراهم می‌کند.